MicroFrontend คืออะไร?

MicroFrontend เป็นแนวทางการออกแบบ Frontend ที่แบ่งแอปพลิเคชันออกเป็นส่วนย่อยๆ ที่มีความเป็นอิสระ โดยแต่ละส่วนสามารถพัฒนาโดยทีมที่แตกต่างกัน ใช้เทคโนโลยีหรือเฟรมเวิร์กที่หลากหลาย และ deploy แยกจากกันได้ ขณะเดียวกันก็ยังคงทำงานร่วมกันเป็นระบบเดียวอย่างมีประสิทธิภาพ

องค์ประกอบหลัก:

• App Shell: โครงสร้างหลักของแอปพลิเคชัน
• MicroFrontend: โมดูลย่อยที่ทำงานอิสระ

ทำไมต้องใช้ MicroFrontend

ในโลกของการพัฒนาแอปพลิเคชันยุคใหม่ ที่ซึ่ง Frontend มีขนาดใหญ่และซับซ้อนขึ้นทุกวัน MicroFrontend ปรากฏขึ้นเพื่อเป็นแนวทางแก้ไขปัญหาสำคัญต่อไปนี้:

1. ความยุ่งยากในการพัฒนา - เมื่อหลายทีมต้องทำงานบนโค้ดเบสเดียวกัน
2. ความท้าทายในการบำรุงรักษา - การอัปเดตระบบขนาดใหญ่ที่เชื่อมโยงกันอย่างซับซ้อน
3. กระบวนการ Deploy ที่ไม่คล่องตัว - การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยอาจต้อง Deploy ระบบทั้งหมด

MicroFrontend ให้ทางออกด้วยการแปลง monolithic application ให้กลายเป็นชุดของโมดูลอิสระ ที่พัฒนาและ deploy แยกจากกันได้ โดยยังคงทำงานร่วมกันอย่างสมบูรณ์

ข้อดีของ MicroFrontend

1. แยกส่วนการทำงานชัดเจน:
   • แต่ละโดเมนงานมีหน้าที่เฉพาะ
   • ทีมต่างๆ สามารถพัฒนาแยกกันได้
2. ความยืดหยุ่นในการจัดการ:
   • อัปเดตและบำรุงรักษาง่ายขึ้น
   • การแก้ไขหนึ่งส่วนไม่กระทบส่วนอื่น
3. ใช้เทคโนโลยีหลากหลาย:
   • แต่ละส่วนสามารถเลือกใช้เฟรมเวิร์กที่เหมาะสม

ข้อเสียของ MicroFrontend

1. ความซับซ้อนในการตั้งค่า:
   • ต้องจัดการ Configuration และเครื่องมือร่วมกัน
   • การเริ่มต้นโครงการอาจยุ่งยาก
2. การทดสอบ:
   • การทดสอบการทำงานร่วมกันระหว่าง MicroFrontend ต่างๆ เป็นเรื่องท้าทาย
3. Performance Overhead:
   • อาจมีผลกระทบด้านประสิทธิภาพหากออกแบบระบบไม่ดี

---

วิธีการต่างๆ ในการทำ Microfrontend

Microfrontend เป็นสถาปัตยกรรมที่แบ่งส่วน Frontend ของแอปพลิเคชันออกเป็นส่วนย่อยที่สามารถพัฒนาและปรับใช้แยกกันได้ โดยแต่ละส่วนอาจใช้เทคโนโลยีต่างกัน วิธีการหลักๆ มีดังนี้:

1. Module Federation (Webpack 5+)

ใช้เครื่องมือของ Webpack 5 ในการแชร์โมดูลระหว่างแอปพลิเคชันย่อยผ่านการกำหนดค่า Remote Entry แอปหลัก (Host) สามารถดึงโค้ดจากแอปรอง (Remote) แบบไดนามิกได้

• ข้อดี: สนับสนุนโดย Webpack โดยตรง โหลดโค้ดแบบ Real-Time
• ข้อเสีย: ต้องใช้ Webpack 5 ขึ้นไป

2. Iframe

ใช้แท็ก <iframe> เพื่อฝังแอปพลิเคชันย่อยไว้ในหน้าเว็บหลัก

• ข้อดี: แยกส่วนสมบูรณ์ (CSS/JS แยกกัน) ปลอดภัย
• ข้อเสีย: การออกแบบไม่ตอบสนองต่ออุปกรณ์ได้ดี ปัญหาเรื่อง User Experience

3. Web Components

สร้างคอมโพเนนต์ด้วยมาตรฐานเว็บ (Custom Elements) ที่ทำงานข้ามเฟรมเวิร์กได้

• ข้อดี: เป็นมาตรฐานสากล ไม่ขึ้นกับเฟรมเวิร์ก
• ข้อเสีย: ต้องจัดการ State และการสื่อสารระหว่างคอมโพเนนต์เอง

4. Server-Side Composition

รวมส่วนประกอบ Frontend บนเซิร์ฟเวอร์ก่อนส่งให้ผู้ใช้ โดยใช้เทคนิคเช่น SSI (Server Side Includes) หรือ ESI (Edge Side Includes)

• ข้อดี: โหลดเร็ว เหมาะกับ SEO
• ข้อเสีย: ต้องพึ่งพาการตั้งค่าเซิร์ฟเวอร์

5. Build-Time Integration

แยกส่วน Frontend เป็น Package (เช่น npm) และนำเข้ามารวมกันในขั้นตอน Build

• ข้อดี: ควบคุมเวอร์ชันได้ง่าย
• ข้อเสีย: ต้อง Build ใหม่ทุกครั้งที่มีการอัปเดต

เปรียบเทียบ

วิธีการ	ความซับซ้อน	การแยกทีม	ประสิทธิภาพ
Module Federation	สูง	ดี	สูง
Iframe	ต่ำ	ดีมาก	ปานกลาง
Web Components	ปานกลาง	ดี	สูง
Server-Side Composition	ปานกลาง	ปานกลาง	สูง

คำแนะนำ: เลือกวิธีตามขนาดโครงการ ความต้องการของทีม และข้อจำกัดทางเทคนิค เช่น หากต้องการแยกทีมงานชัดเจนและใช้เทคโนโลยีหลากหลาย Module Federation อาจเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด